Από τη Λαϊκή Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης στους Διεθνείς Παιδικούς Αγώνες Πόλεων

Ο δραματικός τρόπος με τον οποίο αναδείχτηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το μείζον πρόβλημα του ντόπινγκ, σαν ένα από τα αποτελέσματα της αυξανόμενης εμπορευματοποίησης του αθλητισμού και της αποδοχής της, τυπικά και ουσιαστικά, τόσο από τις κυβερνήσεις των κρατών-εθνών του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, όσο δυστυχώς και από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή και τις παγκόσμιες αθλητικές ομοσπονδίες, θέτει επιτακτικά πλέον  την ανάγκη δημιουργίας και ανάπτυξης ενός λαϊκού αθλητικού κινήματος  που θα αποτελεί τον αντίθετο πόλο του θεσμοθετημένου εμπορευματικού αθλητισμού,

Ένα τέτοιο κίνημα μπορεί και πρέπει να αγωνίζεται για έναν αθλητισμό που θα εξυπηρετεί τις πραγματικές ανάγκες της  νεολαίας και του λαού στο πλαίσιο οργάνωσης του πολιτισμού του ελεύθερου χρόνου, θα οργανώνει αυτόνομα εναλλακτικές αθλητικές δράσεις και θα εκφράζει τις λαϊκές παραδόσεις, την κουλτούρα, τα ήθη και τα έθιμα κάθε τόπου.

Εξ ορισμού διαφαίνεται η δυνατότητα ενότητας και κοινής δράσης ενός τέτοιου λαϊκού αθλητικού κινήματος με το γενικότερο πολιτιστικό κίνημα της χώρας, που είναι ήδη πιο ώριμο και οργανωμένο και αποτελεί ένα θύλακα ανθρωπισμού και γνήσιας λαϊκής κουλτούρας μέσα στην Ελληνική κοινωνία.

Το εργατικό λαϊκό κίνημα έχει καθήκον να αποκαλύψει τη διαδικασία μέσα από την οποία στο σύγχρονο παγκόσμιο αθλητισμό πραγματώνεται η αντικειμενοποίηση της σωματικής απόδοσης δηλ. η μετατροπή μιας παιγνιώδους, ψυχαγωγικής σωματικής δραστηριότητας σε εμπόρευμα με την εμπλοκή πλέον ενός γιγαντιαίου παγκόσμιου πρωτογενούς και δευτερογενούς εμποροβιομηχανικού κυκλώματος.

Η αντικειμενοποίηση οδηγεί αναπόδραστα σε έναν ανταγωνισμό χωρίς κανόνες και όρια, που διαστρέφει την άμιλλα, το συναγωνισμό, το φιλικό εικονικό ανταγωνισμό,  διαστρέφει το ένστικτο για παιγνίδι, υποσκάπτει τη χαρά της ψυχαγωγίας και της ανθρώπινης δημιουργικής δράσης, ενσωματώνει τον αθλητισμό στη γενικευμένη βιομηχανική εκμηχάνιση της κοινωνίας, με την επιστημονική οργάνωση της προπονητικής διαδικασίας και την εξωγενή τεχνολογική-επιστημονική υποστήριξη (υλικοτεχνική υποδομή- ψυχολογία-διατροφή-ντόπινγκ),πέρα από τους εγγενείς  φυσικούς τρόπους ανάπτυξης των ικανοτήτων του αθλητή.

Επιπρόσθετα η αντικειμενοποίηση διαστρεβλώνει  τις ανθρώπινες σχέσεις μετατρέποντας τες σε ανταγωνιστικές ακόμη και στο εσωτερικό του κοινωνικού σχηματισμού της ομάδας, προβάλλει το μοντέλο του εξατομικευμένου ανθρώπου σε αντιπαράθεση με τον άνθρωπο της κοινωνίας και τέλος εντείνει τη συγκρουσιακή πολικότητα ανάμεσα στην ενστικτώδη επιθυμία και ανάγκη της απόλαυσης και της χαράς του παιγνιδιού και το άγχος για τη νίκη και το ρεκόρ.

Όσο οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής με  το κοινωνικό και πολιτικό σύστημα  που τις υπηρετούν, εξακολουθούν να κυριαρχούν ο θεσμικός αλλοτριωμένος και αλλοτριωτικός αθλητισμός θα καταφέρνει να εκτοπίζει το γνήσιο, αυθεντικό ερασιτεχνικό λαϊκό αθλητισμό, αλλά δεν μπορεί να τον εξαφανίσει.

Η ιστορική πείρα έχει καταδείξει ότι άλλοτε εμφατικά και άλλοτε ήπια ο θεσμοθετημένος αθλητισμός προκαλεί ως κοινωνική ανάγκη το αντίθετο του και  δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτό.

Η Λαϊκή Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης που οργανώθηκε ως απάντηση στην Ολυμπιάδα του Βερολίνου το 1936, αποτελεί την κορυφαία στιγμή του Παγκόσμιου δημοκρατικού Αθλητικού Κινήματος, παρά το γεγονός ότι ο Εμφύλιος που ξέσπασε στην Ισπανία δύο ημέρες πριν την έναρξη της, δεν επέυτρεψε την πραγματοποίηση της.

Στη χώρα μας υπάρχει το λαμπρό παράδειγμα του Εργατικού Αθλητισμού που αναπτύχθηκε τν περίοδο του Μεσοπολέμου, αλλά και άλλες μεταγενέστερες πρωτοβουλίες και κινητοποιήσεις πριν τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών, αλλά και μετά την πτώση της.

Παράλληλα με αυτή τη διαδικασία το λαϊκό αθλητικό κίνημα θα πρέπει να αναζητήσει εναλλακτικές μορφές αθλητισμού έξω από το θεσμοθετημένο αθλητισμό, τον διοικητικά δομημένο σε παγκόσμια κλίμακα και η τοπική αυτοδιοίκηση έχει τον πρώτο λόγο σε αυτή την υπόθεση,.

Σήμερα μία τέτοια εναλλακτική μορφή Αθλητισμού μπορεί να προσφέρει υπό όρους η Παγκόσμια Οργάνωση Διεθνών Παιδικών Αγώνων (ICG), που ίδρυσε ο Σλοβένος Μεθόδιος Κλέμενς  οραματιζόμενος έναν αθλητισμό πηγή χαράς κι ευεξίας, πρεσβευτή της φιλίας. της αλληλεγγύης, της συνεργασίας και της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών.

Από πολλές απόψεις δεν είναι εύκολο να διασφαλιστεί η ιδεολογική καθαρότητα των Διεθνών Παιδικών Αγώνων Πόλεων, κυρίως γιατί ελλοχεύουν κίνδυνοι εκφυλισμού τους, ιδιαίτερα μετά την εμπλοκή στην οργάνωση πόλεων των Η.Π.Α., οι εκπρόσωποι των οποίων έδειξαν νωρίς τις προθέσεις τους, στο τελευταίο συνέδριο της οργάνωσης που πραγματοποιήθηκε εφέτος στο Κλήβελαντ

Το ζήτημα αυτό πρέπει να απασχολήσει το Δημοτικό Συμβούλιο άμεσα σε συνεδρίαση του, στην οποία η παράταξη μας θα καταθέσει ολοκληρωμένη πρόταση.

 

Πάτρα 6 Σεπτέμβρη 2004

Τάκης Πετρόπουλος

Ομιλία στο Δημοτικό Συμβούλιο Πατρών

[modula id=”792″]