Πάτρα για πάντα!

Πριν κλείσω τα δεκατέσσερα είχα κάνει το πρώτο μου ταξίδι στην πρωτεύουσα. Με πήγε ο πατέρας μου να δω στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο τον θρυλικό αγώνα μπάσκετ ΑΕΚ-Σλάβια Πράγας, που ομάδα μας για πρώτη φορά στην ιστορία κατέκτησε Ευρωπαϊκό τίτλο.

Στα δεκάξι μου χάρη στο μπάσκετ είχα πάει ήδη αρκετές φορές στην Αθήνα και τον Πειραιά, πήγα και στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες μικρότερες Ελληνικές πόλεις.

Στα δεκαεφτά μου βγήκα έξω από τα εθνικά μας σύνορα με την Εθνική ομάδα εφήβων και είδα για πρώτη φορά ξένη πόλη, την Σόφια στη Βουλγαρία και το Μπότεφγκραντ,  που είναι  όπως η Πάτρα με το Αίγιο.

Την Αθήνα τελικά την γνώρισα πολύ καλά σοκάκι-σοκάκι στα χρόνια των σπουδών μου, αλλά και τη Θεσσαλονίκη  μπορώ να την περπατήσω χωρίς χάρτη όπως  και τον Πειραιά, τα Γιάννενα, το Ηράκλειο, την Λάρισα, και ένα σωρό άλλες μικρότερες  Ελληνικές πόλεις.

Δεν μπορώ να πω ότι είμαι κοσμογυρισμένος και πολυταξιδεμένος, αλλά και στις ΗΠΑ έχω πάει και στην Ιταλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, την Ισανία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία. Έχω δει μεγαλουπόλεις μέσα και έξω από την Ελλάδα, άνοιξε το μάτι μου που λέμε και αρκετές φορές μου δόθηκαν εξαιρετικές και προκλητικές επαγγελματικές ευκαιρίες σε άλλες μεγάλες πόλεις, ιδιαίτερα όταν τέλειωσα τις σπουδές μου αλλά και αργότερα τη δεκαετία του 90 , που ακούγονταν σαν σειρήνες στα ανοικτά αυτιά μου.

Και όμως ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να ζήσω κάπου αλλού, παρ’ όλο που στη μικρομέγαλη τότε Πάτρα οι επαγγελματικοί ορίζοντες ήσαν περιορισμένοι και παρ’ όλο που από την πρώτη στιγμή αντιλήφθηκα με τρόμο, ότι το νεωτερικό, που άθελα μου αντιπροσώπευα τότε στο χώρο του μπάσκετ, καθώς ήμουν ο πρώτος σπουδαγμένος προπονητής, κινδύνευε να πνιγεί στα λιμνάζοντα ρηχά νερά της μικρής κλειστής κοινωνίας συμπαρασύροντας με στον βυθό της.

Ασφυκτιούσα ανάμεσα στα πιο ταπεινά και καταστροφικά ανθρώπινα συναισθήματα, την καχυποψία και την προκατάληψη, το φθόνο και την κακεντρέχεια και τόσα άλλα, που σαν δηλητηριώδη  μανιτάρια φυτρώνουν απρόκλητα στους περιχαρακωμένους μικρόκοσμους και τρέφονται από τη μικροψυχία τους και τη μικροπρέπεια τους .

Δεν ήταν μόνο η αγάπη που ο καθένας έχει στη γενέτειρα του, ούτε μόνο οι οικογενειακές μου ρίζες, οι παιδικές μνήμες και οι εφηβικές αγωνίες μου, που έχουν σε αυτό τον τόπο τις αναφορές τους, ο  μαγνήτης που με κρατούσε εδώ παρ’ όλες τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες.

Ήταν και που κατάφερα να δω έξω από τον μικρόκοσμο μου τη συνολική κοινωνία της πόλης, εκεί όπου οι μικρότητες των μικρόκοσμων της, έτσι που είναι άσχημες, καχεκτικές και ζέουσες, συνθλίβονται στις στιβαρές μυλόπετρες της, για να θριαμβεύσει τελικά ο άνθρωπος και ο κεκτημένος πολιτισμός του, για να θριαμβεύσουν τα πιο ανώτερα και πιο όμορφα συναισθήματα, που ευτύχησα να εισπράξω αφειδώς από την κοινωνία της πόλης που γεννήθηκα, μεγάλωσα, και θέλω να πιστεύω ευδόκιμα υπηρέτησα μέσα από τη δουλειά μου στο σχολείο και το γήπεδο, αλλά και την συμμετοχή μου στα κοινά.

Ήταν όμως και η αύρα της πόλης, η βατή ρυμοτομία της, η θαλπωρή που αποπνέουν οι περισσότεροι δρόμοι της, ιδιαίτερα αυτοί με τις όμορφες στοές τους, η φιλικότητα των νεοκλασικών κτιρίων της, όσων διασώθηκαν από τη μήνι των «βιαστών» της. Ήταν ακόμη οι άφθαστες φυσικές ομορφιές της, η θάλασσα της και το βουνό της που απέχουν δύο δρασκελιές . Το λιμάνι της με την ιστορία του, πύλη της χώρας στη Δύση.

Ήταν ακόμη η κουλτούρα της και ο πολιτισμός της, το Καρναβάλι της.  Ήταν τα περίτεχνα σύμβολα της όπως ο Φάρος στον μόλο της Αγίου Νικολάου που μας τον πήραν, το Δημοτικό θέατρο Απόλλων έργο του Τσίλερ που είναι μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνου, τα περίφημα και διάσημα συντριβάνια της με τα Λιοντάρια στην πλατεία Γεωργίου, το μεσαιωνικό Κάστρο της , το Ρωμαϊκό Ωδείο της, το Οινοποιείο – Κάστρο της Αχάια Κλάους, Το παλιό Νοσοκομείο, οι εκκλησίες της όπως ο Άγιος Ανδρέας,  ο Παντοκράτορας και άλλες μικρότερες από τις οποίες ξεχωρίζω την εκκλησία που βαπτίστηκα και παντρεύτηκα τον Άγιο Γεράσιμο με τον καλλωπισμένο προαύλιο χώρο του.

Προϊόντος του χρόνου σε αυτά προστέθηκαν η καλωδιοτή γέφυρα  Ρίου – Αντιρρίου, το Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο και το Μουσείο Επιστημών και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου.

Ήταν όλα αυτά τα πολύ σημαντικά και όμορφα που με αγκυροβόλησαν στην Πάτρα μας και δεν το μετάνιωσα ποτέ. Το αντίθετο μάλιστα όλο και πιο βαθιά πιστεύω ότι έκανα καλά.

 

Πάτρα 15 Δεκέμβρη 2014

Τάκης Πετρόπουλος

[modula id=”762″]