Μην πυροβολείτε τον πιανίστα!

Το άναρχο, μη δομημένο παιγνίδι, προϋπήρξε του ανθρώπου, δεδομένου ότι και άλλα κατώτερα θηλαστικά αρέσκονται να παίζουν. Επί πλέον είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι η τάση γιά παιγνίδι είναι ορμέμφυτη και πρωτογενώς αποσκοπούσε στην ικανοποίηση βιολογικών αναγκών.

Το παιγνίδι εξελίχθηκε παράλληλα με τις ανθρώπινες κοινωνίες και τον πολιτισμό, δομήθηκε και κατηγοριοποιήθηκε γιά να ικανοποιεί κάθε φορά και άλλες σύγχρονες ανάγκες της κάθε εποχής, που καθορίζονταν κυρίως από την ανάπτυξη των μέσων παραγωγής και την εργασία (κοινωνικοποίηση, βιομηχανοποίηση).

Ο Αθλητισμός είναι εξελιγμένη μορφή και κατηγορία αυστηρά δομημένων παιγνιδιών, λιγότερο ή περισσότερο πολύπλοκων λειτουργικά και τεχνικά. Από κοινωνιολογική άποψη, μαζί με άλλες κοινωνικές δραστηριότητες (θέατρο, κινηματογράφο, συναυλίες, κυνήγι, ψάρεμα, ορειβασία, επιτραπέζια παιγνίδια, αυτοκινητιστικοί αγώνες, χορός κ.ο.κ.) συναποτελούν την κατηγορία των «μιμητικών» δραστηριοτήτων της σχόλης.

Το βασικό κοινό χαρακτηριστικό των μιμητικών δραστηριοτήτων της σχόλης είναι, η αναπαράσταση καταστάσεων της πραγματικής μας ζωής, ικανών να προκαλέσουν και να ενεργοποιήσουν συναισθήματα, που στις βιομηχανικές κοινωνίες ατονούν λόγω των μηχανισμών αυτοελέγχου των συναισθημάτων, που έχουν γίνει δεύτερη φύση του ανθρώπου.

Ο Βαρόνος Pierre de Coubertin πρώτος το 1900 συνειδητοποίησε τη ξεχωριστή κοινωνική αξία του αθλητισμού και ανέδειξε την έννοια του Αθλητισμού για όλους (Sport of all) παρατηρώντας ότι «Ο αθλητισμός δεν είναι μία πολυτελής ενασχόληση για τους λίγους…ανήκει σε όλους, ανεξάρτητα από επάγγελμα και κοινωνική θέση,  στον ίδιο βαθμό και ένταση και τίποτα δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει».

Το 1975 το Συμβούλιο της Ευρώπης διατύπωσε το δόγμα ότι ο «Αθλητισμός για όλους» είναι κοινωνικό αγαθό και προέτρεψε τα κράτη της Ευρώπης να τον εντάξουν στα προγράμματα κοινωνικής τους πολιτικής.

Το 1998 σε Ευρωπαϊκό αθλητικό forum, που πραγματοποιήθηκε στην Αρχαία Ολυμπία, επανεκτιμήθηκε και επαναβεβαιώθηκε ότι το ερασιτεχνικό αθλητικό σωματείο όχι μόνο παραμένει σταθερά το βασικό δομικό κύτταρο του Ευρωπαϊκού αθλητισμού, αλλά και ότι τίποτα στο άμεσο μέλλον δεν μπορεί να ανατρέψει αυτή την πραγματικότητα.

Οι αθλητικές αναδιαρθρώσεις που υλοποιήθηκαν από τότε μέχρι σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχουν οδηγήσει τον αθλητισμό, ακριβώς αντίθετα από εκεί που τον οραματιζόταν ο Pierre de Coubertin και από αυτό που συνιστούσε το Συμβούλιο της Ευρώπης, αποδυναμώνοντας και απαξιώνοντας τόσο πολύ πλέον το ερασιτεχνικό αθλητικό σωματείο, ώστε να δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στο σπουδαίο κοινωνικό του ρόλο

Η σοσιαλ-νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή πολιτική πρακτική της δραστικής μείωσης του κράτους πρόνοιας, που έπληξε και τον ερασιτεχνικό αθλητισμό περικόπτοντας την κρατική επιδότηση και η επαγγελματικοποίηση, οδήγησαν το ερασιτεχνικό αθλητικό σωματείο τόσο στην οικονομική ένδεια και σε ορισμένες περιπτώσεις τη  χρεωκοπία, όσο και στην αποϊδεολογικοποίηση του. Το Ελληνικό κράτος – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ρόλο like far west πιστολέρο, πυροβολεί τον… απροστάτευτο «πιανίστα», το ερασιτεχνικό αθλητικό σωματείο.

Πάτρα 2009

Τάκης Πετρόπουλος

Δημοσιεύτηκε το 2009 στην εφημερίδα της Πάτρας ΣΗΜΕΡΙΝΗ στη στήλη “Επιστήλιο”

[modula id=”845″]